اَلا بِذِکْرِالله تَطْمَئنِ القُلوبْ

وصیت حضرت امام حسین (علیه السلام)

حضرت امام حسین (علیه السلام) قبل از ورود به سرزمین کربلا،و در روزهای آخر زندگانی خود به برادرشان محمد حنفیه این چنین وصیّت می نمایند: به...


حضرت امام حسین (علیه السلام) قبل از ورود به سرزمین کربلا،و در روزهای آخر زندگانی خود به برادرشان محمد حنفیه این چنین وصیّت می نمایند:
به نام خداوند بخشنده ی مهربان
این وصیت حسین بن علی است به برادرش محمد حنفیه:
حسین گواهی می دهد به توحید و یگانگی خداوند و گواهی می دهد که برای او شریکی نیست و شهادت می دهد که محمد (صلی الله علیه وآله وسلم) فرستاده ی اوست و آیین حق را از سوی خدا آورده است و شهادت می دهد که بهشت و دوزخ حق است و در روز جزا بدون شک واقع خواهد شد و خداوند همه ی انسانها را در چنین روزی زنده خواهد کرد.
و من نه از روزی خودخواهی و نه برای خوش گذرانی و نه برای فساد و ستمگری قیام کرده ام،بلکه هدف من امر به معروف و نهی از منکر است و خواسته ام،اصلاح مفاسد و زنده کردن سنت و قانون جدّم رسول خدا (صلی الله علیه وآله وسلم) و را و رسم پدرم علی بن ابی طالب (علیه السلام) است.
پس هر کس این حقیقت را از من پذیرفت،راه خدا را نپذیرفته است و هر کس رد کند من صبر و استقامت را پیش می گیرم تا خداوند میان من و این افراد حکم کند و او بهترین حاکم هاست.
ای برادر! این وصیت من است به سوی تو و توفیق از طرف خداست بر او توکل می کنم و برگشتم به سوی اوست.

کتاب وصیت های چهارده معصوم (علیهم السلام) ، صفحه ی 78 و 79 .

   + محمد معینی ; ۱۱:٥٠ ‎ب.ظ ; شنبه ٢٧ آبان ۱۳٩۱
comment نظرات ()